Beste lezer,
Na een lange tijd schrijf ik dan toch weer wat in mijn blog. Dit blog ben ik begonnen om mijn gevoel wat van me af te kunnen schrijven en gaande weg kwam daar een ander gevoel bij. De werkelijke emotionele reden die er was om dit te doen heb ik nooit beschreven en is in de stukjes die ik tot op heden heb neergepend nooit genoemd.
2 juli dit jaar was het ineens een feit. Een van mijn beste vrienden is niet meer.
Ik heb hem beloofd om hier geen grote ruchtbaarheid aan te geven maar dit was zo moeilijk. Het gevoel van onrecht wat bij mij leefde was groot en het liefst had ik de hele wereld hier lotgenoot in gemaakt. Vanzelfsprekend was het echter ook dat ik dit niet deed. Mijn geloftes zijn voor mij heilig en het zou enkel voor mijn eigen gevoel zijn geweest als ik het wel had gedaan. Zodoende geen schrijfwerk.
Maar zo kwam het dat ik ging twijfelen of ik nog wel wat moest schrijven. De emoties die met een dergelijk zwaar verlies vrij komen maken dat je over heel veel zaken gaat denken. Dit is ook dat wat ons mensen onderscheid van de vele andere ook mooie levensvormen op deze aarde.
Toch doet dit schrijven me iets wat ik niet eerder had verwacht, het maakt me sterker en geeft me een gevoel van spanning. Je laat wat van jezelf zien en met name in dit stuk is er veel zichtbaar van mijn persoon. Mensen die dit lezen zien daardoor eens een andere zijde als enkel de zakelijke kant waarmee er meestal contact is en dit maakt dat ook de zakelijke contacten een stuk persoonlijker worden. En laten we eerlijk zijn, wat is hier op tegen?
Voor mezelf heb ik besloten om toch in het aanstormende jaar te proberen regelmatig een stukje hier achter te laten. De reacties die je krijgt maken iets los en 1 van de dingen die wij als mensen kunnen doen en naar mijn mening te weinig doen is je gevoel delen.
In zekere zin doe je dat ook met het schrijven in een blog, je deelt je gevoel, soms zwaar soms leuk. Vooral mijn kinderen kunnen me vaak verrassen met hun spontaniteit en directheid. Een glimlach is dan niet meer tegen te houden. Dit gevoel deel ik graag en dat zijn vaak zaken waar menig ander ook om kan glimlachen.
Voor nu is deze tekst al zwaar genoeg. We zitten in de “donkere” dagen voor kerst, maar gelukkig hoeven deze dagen niet voor iedereen donker te zijn. In plaats van allerlei mooie goede voornemens met de jaarwisseling kunnen we ook nu concreet wat doen en in je directe omgeving je vrienden verblijden met een bezoek of aardigheid. Als we dat doen worden dagen al heel snel weer langer.
Mijn kerstwens is heel eenvoudig. Laten we met zijn allen proberen er een paar fijne feestdagen van te maken. Geniet van de tijd en van elkander. Het grote is verborgen in het kleine.
Voor het al trappelende 2012 wens ik iedereen een heel voorspoedig en gezond jaar toe.
